نگاهم را به دورهای دور می کشانم ،

روزی را می بینم که هنوز با تو آشنا نبودم

و چه مهربانی را نشناخته بودم.

گویی که زمان و زمانه طور دیگری بود

 و گویی که درختان در آن زمان نیک به سبزینه نرفته بودند.

گویی که کوهها هنوز وقار استواری خود را نیافته

 و دریاها چنین پر از خروش نبودند .

گویی که قلبی نبود که در سینه ام بتپد

 و در باغ زیبای طبیعت ،

فرسایش تپه های تنها مانده در معرض بادها

و توفانهای سهمگین را

از نگاه ساکت یک پنجره نگاه می کردم.

اما اینک زکام زیبایی گرفته ام

و با تمام ناتوانیم

در مقابل تبسم به خاک می افتم

و چشمان زیبای ترا غیب مطلق تلقی می کنم

و بی شک قیامت را در قامتت مشاهده می کنم .

 در هر حال و در همه جا

به راز گیسوان پر پیچ تو خیره می مانم

 و لیله الاسرار را از آنها در می یابم

وقتی که عاطفه و مهرت را بیاد می آورم

 غرق در وحدانیت می شوم

 و شبنم عشق را

روی گونه هایت احساس می کنم

این را در آشنایی امروز به یا‘س فردا وا میگذارم ,

می روم خسته وافسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
 زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم
زتو ای جلوه ی امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد واز شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم  باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

می روم خسته وافسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
 زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم
زتو ای جلوه ی امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد واز شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم  باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل